Ελληνικό ποδόσφαιρο και Ευρώπη

Η σχέση του ελληνικού ποδοσφαίρου με τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ήταν ανέκαθεν δύσκολη και κυρίως χωρίς συνέπεια από πλευράς των ομάδων μας. Θα είναι μια από τα ίδια και φέτος; Γράφει ο Χρήστος Σούτος.

Πρώτο πιάτο την Πέμπτη το βράδυ στην επανέναρξη των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων για τους εναπομείναντες εκπροσώπους μας σε αυτές και μπήκαμε με το ….αριστερό. Ήττα για τον ΠΑΟΚ στην Δανία, από την Μίντιλαντ, ήττα και για τον Ολυμπιακό στην Ιταλία από την Αταλάντα. Ήττες που αφήνουν ορθάνοιχτη την πόρτα της πρόκρισης, αρκεί οι δύο τους να κάνουν μια καλύτερη και σίγουρα πιο πειστική εμφάνιση.

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι μόνο η φετινή χρονιά. Το θέμα έχει να κάνει με την διαχρονικότητα της “σχέσης ” του ελληνικού ποδοσφαίρου με τα ευρωπαϊκά Κύπελλα. Οι ομάδες μας πότε δεν κατάφεραν, με εξαίρεση ελάχιστες φορές κυρίως από τον Παναθηναϊκό, να φτάσουν κοντά στην διεκδίκηση ενός τροπαίου. Το ερώτημα είναι ένα. Μπορούσαν ή η απόσταση με τους αντιπάλους μας ήταν ανέκαθεν τόσο μεγάλη που δεν επέτρεπε τα όνειρα. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

 
Στην ιστορία των ευρωπαϊκών κυπέλλων έχουν υπάρξει τροπαιούχοι ομάδες με πολύ μικρότερο όνομα από δικούς μας συλλόγους, ακόμα και από πρωταθλήματα μικρότερης δυναμικής από το δικό μας. Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως δεν μπόρεσε ένας ελληνικός σύλλογος να φτάσει στο σημείο να διεκδικήσει έστω ένα UEFA ;ή ένα κύπελλο κυπελλούχων. Από την ίδρυση των ευρωπαϊκών κυπέλλων το ελληνικό ποδόσφαιρο μετρά μόλις μία συμμετοχή σε τελικό, το μακρινό 1971 με τον Παναθηναϊκό του Πούσκας να φτάνει στο Webley κόντρα στον Άγιαξ. 
 
Δεν είναι ότι μας λείπει το ταλέντο ή οι ευκαιρίες. Μας λείπει όμως η οργάνωση και κυρίως η σωστή ιεράρχηση των θέλω μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που πιθανές ευρωπαϊκές διακρίσεις θυσιάστηκαν στο βωμό μίας εγχώριας επιτυχίας, αφήνοντας σε πολλούς την απορία αν ένας εγχώριος τίτλος είναι σημαντικότερος από την προοπτική μιας σπουδαίας πορείας ή ακόμα και ουσιαστικής διεκδίκησης ενός ευρωπαϊκού κυπέλλου. 
 
Από τις τρεις ομάδες στους Ομίλους του Champions League κάποτε, έχουμε φτάσει στη συμμετοχή μίας στα προκριματικά του θεσμού, καμίας στο Europa League και με μοναδική διέξοδο των υπολοίπων τη συμμετοχή στο νεοσύστατο Europa Conference League. Σχέδιο δεν φαίνεται να υπάρχει και με δεδομένο ότι οι αποστάσεις ανάμεσα στις ισχυρές χώρες και τις πιο αδύναμες μεγαλώνουν, το έργο θα γίνεται διαρκώς και δυσκολότερο. Με απλά λόγια, η χαρά μας θα περιορίζεται σε κάποιες μεμονωμένες νίκες έναντι αντιπάλων από πιο προηγμένα πρωταθλήματα και θα στήνουμε πάρτι στην περίπτωση επιτυχίας σε αγώνα εκτός συνόρων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.